حاصل عشق

 

يک لحظه نشد خيالم آزاد از تو

يک روز نگشت خاطرم شاد از تو

دانی كه ز عشق تو چه شد حاصل من

يک جان و هزار گونه فرياد از تو

 

                                     فریدون مشیری

 

 

محبوبم

 

محبوبم !

اگر برای آن به سوی تو می آیم

که مرا از شعله های دوزخ نجات بخشی

بگذار که در آنجا بسوزم

و اگر برای آن به سوی تو می آیم

که لذت بهشت را به من بخشی

بگذار که درهای بهشت به رویم بسته شود

اما اگر برای خاطر تو به سویت می آیم

محبوبم ! مرا از خویش مران

متبرکم کن

تا در کنار زیبایی جاودانه اتتا ابد لانه کنم

 

 

                               رابیا

 

 

گریه نمی کنم

 

گریه نمی کنم نه اینکه سنگم

گریه غرورم رو به هم می زنه

مرد برای هضم دلتنگی هاش

گریه نمی کنه ، قدم می زنه

گریه نمی کنم ، نه اینکه خوبم

نه اینکه دردی نیست ، نه اینکه شادم

یک اتفاق نصفه نیمه ام که ، یهو میون زندگی افتادم

یک ماجرای تلخ ناگزیرم

یک کهکشونم ولی بی ستاره

یک قهوه که هرچی شکر بریزی

بازم همون تلخی ناب رو داره

اگر یکی باشه من رو بفهمه

براش غرورم رو به هم می زنم

گریه که سهله ، زیر چتر شونش

تا آخر دنیا قدم می زنم

گریه نمی کنم نه اینکه سنگم

گریه غرورم رو به هم می زنه

مرد برای هضم دلتنگی هاش

گریه نمی کنه ، قدم می زنه

 

                           حامد عسگری 

 

 

فریب

 

از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

یادگار از تو چه شبها، چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی

تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی

دل سودا زده ام را به حبیبم دادی

بوسه ها از لب یارم به رقیبم دادی

داروی کشتن من یاد طبیبم دادی

ورنه اینقدر مهم جور و جفا یاد نداشت

هیچ شیرین سر خونریزی فرهاد نداشت

حسن در بردن دل همره و همکار تو بود

غمزه دمساز تو و عشوه مددکار تو بود

وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود

راست گویم دل دیوانه گرفتار تو بود

گر تو ای عشق نه مشاطه ی خوبان بودی

ترک آن ماه جفاپیشه چه آسان بودی

چون نکو می نگرم شمع تو ، پروانه توئی

حرم و دیر توئی کعبه و بتخانه توئی

راز شیرینی این عالم افسانه توئی

لب دلدار توئی، طرّه ی جانان توئی

گرچه از چشم بتی بیدل و دینم ای عشق

هرچه بینم همه از چشم تو بینم ای عشق

گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم

که به عمری نتوانم همه را بشمارم

گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم

گرچه زان زلف گره ها زده ای در کارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توام

سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام

باز اگر بوی مئی هست ز میخانه ی توست

باز اگر آب حیاتی ست به پیمانه ی توست

باز اگر راحت جایی بود افسانه ی توست

باز هم عقل کسی راست که دیوانه ی توست

شکوه بیجاست مرا کشتی و جانم دادی

آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی

خواهم ای عشق که میخانه ی دلها باشم

بی خبر از حرم و دیر و کلیسا باشم

گرچه زین بیشتر از دست تو رسوا باشم

بی تو یک لحظه نباشد که بدنیا باشم

بعد از این رحم مکن بر دل دیوانه ی من

بفرست آنچه غمت هست به غمخانه ی من

من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه ی تو

عاقلان بیهده خندند بدیوانه ی تو

نقد جان گرچه بود قیمت پیمانه ی تو

آه از آندل که نشد مست ز میخانه ی تو

کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق

آن دلی کز تو نلرزد، به چه ارزد ای عشق

 

                                                              عماد خراسانی

        

تقصير تو نبود

 

تقصير تو نبود

خودم نخواستم چراغ قديمی خاطره ها خاموش شود خودم شعرهای شبانه ی اشک را فراموش نکردم خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم حالا نه گريه های من دينی به گردن تو دارند  نه تو چيزی بدهکار دلتنگی اين همه ترانه ای خودم خواستم که مثل زنبوری زرد بالهايم در کشاکش شهد ها خسته شوندو عسلهايمصبحانه ی کسانی باشند که هرگز نديدمشان تنها آرزوی ساده من اين بود که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد که هر از گاهی کنار برگهای نوشته هايم بنشينیو بعد از قرائت بارانها زير لب بگويی يادت بخير ! نگهبان گريان خاطره های خاموش همين جملهبرای بند زدن شيشه ی شکسته ی اين دل بی درمان کافی بود هنوز هم که هنوز است از ديدن تو در خيابان خيس خوابهايمشاد می شوم هنوز هم جای قدمهای تو بر چشم تمام ترانه هاست هنوز هم همنشين نام و امضای منی ديگر تنها دلخوشی ام همين هوای گفتن است همين شکفتن شعله همين تبلور بغض به خدا هنوز هم از ديدن تو در پس پرده ی باران بی امان شاد می شوم

 

 

                                  یغما گلرویی 

 

 

شط رنج

 

چه پر غرور  نشستی

                        بر مسند پادشاهی

 با عشق بر سرم تاج نهادی

تو شاه عشق شدی و من ...

من سفید پوشیدم بر خانه سیاه

                  و سیاه پوشیدی بر خانه سفید

 آسمان چه بیرحمانه خندید بر بازی خام ما

ندیدیم که شاه شط رنج سرنوشت

                                            همیشه تنهاست

تنها پنداشتیم

                     میشود بازی را عوض کرد

 دریغ!که چه پندار بیهوده ای بود...

اکنون تو شاه عشقی و من...

مهره ای بر خارج از صحنه سیاه و سفید

هر لحظه دل نگران فریادی

که باور کنم 

                    کیش مات

                                بازی تمام شد...     

 

                                     

                                         شب بو

 

 

تنها ماندم ، تنها رفتی

 

همه شب نالم چون نی

که غمی دارم ، که غمی دارم

دل و جان بردی اما

نشدی يارم ، يارم

با ما بودی ، بی ما رفتی

چون بوی گل به کجا رفتی

تنها ماندم ، تنها رفتی

چو کاروان رود ، فغانم از زمين ، بر آسمان رود

دور از يارم ، خون می بارم

فتادم از پا به ناتوانی ، اسير عشقم ، چنان که دانی

 

رهايی از غم نمی توانم ، تو چاره ای کن ، که می توانی

 

گر ز دل بر آرم آهی

 

آتش از دلم خيزد

 

چون ستاره از مژگانم

 

اشک آتشين ريزد

 

چو کاروان رود ، فغانم از زمين ، بر آسمان رود

 

دور از يارم ، خون می بارم

 

نه حريفی تا با او غم دل گويم

 

نه اميدی در خاطر که تو را جويم

 

ای شادی جان ، سرو روان ، کز بر ما رفتی

 

از محفل ما ، چون دل ما ، سوی کجا رفتی

تنها ماندم ، تنها رفتی

به کجايی غمگسار من ، فغان زار من بشنو باز آ ، باز آ

 

از صبا حکايتی ز روزگار من بشنو باز آ

 

باز آ سوی رهی

 

چون روشنی از ديده ما رفتی

 

با قافله باد صبا رفتی

 

تنها ماندم ...

 

تنها رفتی ...

 

 

                              رهی معیری 

 

 

تو نيستی كه ببينی

تو نيستی كه ببينی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است

 

چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست

 

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است

 

هنوز پنجره باز است

 

تو از بلندی ايوان به باغ می نگری

 

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها

 

به آن ترنم شيرين به آن تبسم مهر

 

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند

 

تمام گنجشكان

 

كه درنبودن تو

 

مرا به باد ملامت گرفته اند

 

ترا به نام صدا می كنند

 

هنوز نقش ترا از فراز گنبد كاج

 

كنار باغچه

 

زير درخت ها لب حوض

 

درون آينه پاک آب می نگرند

 

تو نيستی كه ببينی چگونه پيچيده است

 

طنين شعر تو نگاه تو درترانه من

 

تو نيستی كه ببينی چگونه می گردد

 

نسيم روح تو در باغ بی جوانه من

 

چه نيمه شب ها كز پاره های ابر سپيد

 

به روی لوح سپهر

 

ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام

 

چه نيمه شب ها وقتی كه ابر بازيگر

 

هزار چهره به هر لحظه می كند تصوير

 

به چشم همزدنی

 

ميان آن همه صورت ترا شناخته ام

 

به خواب می ماند

 

تنها به خواب می ماند

 

چراغ ، آينه ، ديوار بی تو غمگينند

 

تو نيستی كه ببينی

 

چگونه با ديوار

 

به مهربانی يک دوست از تو می گويم

 

تو نيستی كه ببينی چگونه از ديوار

 

جواب می شنوم

 

تو نيستی كه ببينی چگونه دور از تو

 

به روی هرچه دراین خانه ست

 

غبار سربی اندوه بال گسترده است

 

تو نيستی كه ببينی دل رميده من

 

بجز تو ياد همه چيز را رها كرده است

 

غروب های غريب

 

در اين رواق نياز

 

پرنده ساكت و غمگين

 

ستاره بيمار است

 

دو چشم خسته من

 

در اين اميد عبث

 

دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است

 

تو نيستی كه ببينی

 

                                               

                                        فريدون مشيری    

 

همچو فرهاد

 

همچو فرهاد بود کوه‌کنی پيشه ‌ی ما

کوه ما سينه‌ ی ما، ناخن ما تيشه ‌ی ما

بهرِ يک جرعه‌ ی می ، منت ساقی نکشيم

اشک ما باده ‌ی ما ، ديده ‌ی ما شيشه‌ ی ما

ماه من ، شاه من ، بیا دمی به برم ، بیا ای تاج سرم

دل به یار بی وفای خویشتن

دادم و دیدم سزای خویشتن

زخم فرهاد و من از یک تیشه بود

او به سر زد، من به پای خویشتن

هرکه ننشیند به جای خویشتن

افتد و بیند حبیبم سزای خویشتن

اگر دل می بری جانا ، روا باشد که دل داری

ميان دلبران الحق ، به دل بردن سزاواری

دلا ديشب چه می کردی ، تو در کوی حبيب من

الهی خون شوی ای دل ، تو هم گشتی رقيب من

 

 

 

                                         

 

 

چشمه عشق

 

زان لحظه كه ديده بر رخت وا كردم

دل دادم و شعر عشق انشا كردم

نی نی غلطم كجا سرودم شعری

تو شعر سرودی و من امضا كردم

خوب يا بد تو مرا ساخته ای

تو مرا صيقلی كرده و پرداخته ای

                                                    

                                        حمید مصدق

 

 

دل تنگ

 

سر خود را مزن اينگونه به سنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

منشين در پس اين بهت گران

مدران جامه جان را مدران

مكن ای خسته درين بغض درنگ

دل ديوانه تنها دلتنگ

پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يكی است

قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يكی است

ديدی آن را كه تو خواندی به جهان يارترين

سينه را ساختی از عشقش سرشارترين

آنكه می گفت منم بهر تو غمخوارترين

چه دلازارترين شد چه دلازارترين

نه همين سردی و بيگانگی از حد گذراند

نه همين در غمت اينگونه نشاند

با تو چون دشمن دارد سر جنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

ناله از درد مكن

آتشی را كه در آن زيسته ای سرد مكن

با غمش باز بمان

سرخ رو باش ازين عشق و سرافراز بمان

راه عشق است كه همواره شود از خون رنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

                                      

                                                     فريدون مشيری 

 

 

حاصل عمر

  

بسكه جفا ز خار و گل ديد در دل رميده ام

همچو نسيم ازين چمن پای برون كشيده ام

شمع طرب ز بخت ما آتش خانه سوز شد

گشت بلای جان من عشق به جان خريده ام

حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود

تا تو ز من بريده ای ، من ز جهان بريده ام

تا به كنارمن بودی ، بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرميده ام

تا تو مراد من رهی كشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسی من به خدا رسيده ام

چون به بهار سر كند لاله ز خاک من برون

ای گل تازه ياد كن از دل داغ ديده ام

يا ز ره بی وفا بيا ، يا ز دل رهی برو

سوخت در انتظار تو جان به لب رسيده ام

 

                                 رهی معيری 

 

 

پرستش

 

ای شب به پاس صحبت دیرین خدای را

با او بگو جکایت شب زنده داریم

با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق

شاید وفا کند بشتابد به یاریم

ای دل چنان بنال که آن ماه نازنین

آگه شود ز رنج من ز عشق پاک من

هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک من

ای شعر من بگو که جدایی چه می کند

کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی

ای چنگ غم  که از تو به جز ناله بر نخاست

راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی

ای آسمان ، به سوز دل من گواه باش 

کز دست غم به کوه و بیابان گریختم

داری خبر که شب همه شب دور از آن نگاه

مانند شمع سوختم و اشک ریختم

ای روشنان عالم بالا ، ستاره ها

رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید

یا جان من ز من بستانید بی درنگ

یا پا فرانهید و خدا را خبر کنید

آری ، مگر خدا به دل اندازدش که من

زین آه و ناله راه به جایی نمی برم

جز ناله های تلخ نریزد ز ساز من

از حال دل اگر سخنی بر لب آورم

آخر اگر پرستش او شد گناه من

عذر گناه من ، همه چشمان مست اوست

تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من

او هستی من است که آینده دست اوست

عمری مرا به مهر و وفا آزموده است

داند من آن نیم که کنم رو به هر دری

او نیز مایل است به عهدی وفا کند

اما اگر خدا بدهد عمر دیگری

 

                                                                            فریدون مشیری

 

 

چشم انتظار

 

ندار عشقم و با دل سر قمارم نیست

که تاب و طاقت آن مستی و خمارم نیست

دگر قمار محبت نمی‌برد دل من

که دست بردی از این بخت بدبیارم نیست

من اختیار نکردم پس از تو یار دگر

به غیر گریه که آن هم به اختیارم نیست

به رهگذار تو چشم ‌انتظار خاکم و بس

که جز مزار تو چشمی در انتظارم نیست

تو میرسی به عزیزان سلام من برسان

که من هنوز بدان رهگذر، گذارم نیست

چه عالمی که دلی هست و دلنوازی نه

چه زندگی که غمم است و غمگسارم نیست

به لاله‌های چمن چشم بسته می‌گذرم

که تاب دیدن دلهای داغدارم نیست

                                                        

                                                                                   شهریار

 

 

پرکن پياله را

 

پرکن پياله را

كه اين آب آتشين

ديری است ره به حال خرابم نمی برد

اين جام ها

كه در پيم می شود تهی

دريای آتش است كه ريزم به كام خويش

گرداب می ربايد و آبم نمی برد

من با سمند سركش و جادويی شراب

تا بيكران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره انديشه های ژرف

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا كوچه باغ خاطره های گريز پا

تا شهر يادها

ديگر شرابم جز تا كنار بستر خوابم نمی برد

پر كن پياله را

هان !

ای عقاب عشق !

از اوج قله های مه آلوده دور دست

پرواز كن

به دشت غم انگيز عمر من

آنجا ببر مرا كه شرابم نمی برد

آن بی ستاره ام كه عقابم نمی برد

در راه زندگی

با اين همه تلاش و تقلا و تشنگی

با اين كه ناله می كشم از دل

كه آب

آب

ديگر فريب هم به سرابم نمی برد

پر كن پياله را ، پر كن پياله را !

 

                                                     فریدون مشیری  

 

 

نغمه درد

 

در منی و اینهمه ز من جدا

با منی و دیده ات بسوی غیر

بهر من نمانده راه گفتگوی عیر

غرق غم دلم به سینه می تپد

با تو  بیقرارم و بی تو بیقرار

وای از آن دمی که بی خبر ز من

بر کشی تو رخت خویش از این دیار

 

                                                                   فروغ فرخزاد

 

 

نمره ی سهراب نوزده بود!

 

سالها رو در روی رویا و رایانه زمزمه کردم

و کسی صدای مرا نشنید

تنها چند سایه ی سر براه

همسایه ی صدای من بودند

گفتم: دوستی و دشمنی را با یک دال ننویسید

گفتم: کتاب تربیت شگ و تربیت کودک را

در یک قفسه نگذارید

گفتم: دهاتی حرف بدی نیست

گفتم : تمام این سالها

صادق و سهراب برادر بودند

می شود صدای پای آب را

اتز پس پرچین نیلوفر پوش بوف کور شنید

هرگز حرفهای قشنگ نگفتم

نگفتم: چرا در قفس همسایه ها کرکس نیست

کبوتر و کرکس را در آسمان می خواستم

گفتم: قفسها را بشکنید

و با نرده های نازکش قاب عکس بسازید

و جواب این همه حرف

سنگ و ریسه و دشنام بود

 ولی، این خط ! این نشان !

یک روز دری به تخته می خورد !

باد قاصدکی می آورد

که عطر آفتاب و آرزوهای مرا می دهد

این خط ! این نشان !

یک روز همه دهاتی می شویم !

سقفهای سیمان و سنگ را رها می کنیم

و کنار سادگی چادر می زنیم

این خط ّ این نشانّ

یک روز دبستان بی ترکه و ستاره بی هراس می شودّ

کبوترها و کرکس ها

در لوله های خالی توپ تخم می گذارند

و جهان از صدای ترقه خالی می شود

یک روز خورشید پایین می آید

گونه زمین را می بوسد

و آسمان آرزوهای من

آبی می شود!

باور نمی کنی؟

این خط !

این نشان !

 

                                                                            یغما گلرویی

             

 

شاید تو مستجاب شوی، ناگهان شدی !

 

تحقیر می شدم که تو قد جهان شدی

با روح بغض کرده ی من مهربان شدی

سرما گرفته بود دو دست مرا که تو

در این دو قطب یخزده آتشفشان شدی

روح مرا سکون غریبی گرفته بود

دریا شدی و باد شدی، بادبان شدی

تسخیر کرده بود مرا دست های خاک

تو آمدی و بال مرا آسمان شدی

چیزی نداشتم همه از دست رفته بود

اما برای من تو زمین و زمان شدی

پس من تمام وسعت خود را دعا شدم

شاید تو مستجاب شوی، ناگهان شدی

فرقی نمی کند که به هم می رسیم یا

در سینه ام برای ابد جاودان شدی

              

                                  رضا اربعين

 

 

سایه ی سرگردان

 

پای بند قفسم باز و پر بازم نیست

سر گل دارم و پروانه ی پروازم نیست

گل به لبخند و مرا گریه گرفته ست گلو

چون دلم تنگ نباشد که پر بازم نیست

گاهم از نای دل خویش نوایی برسان

که جزین ناله ی سوز تو دمسازم نیست

در گلو می شکند ناله ام از رقت دل

قصه ها هست ولی طاقت ابرازم نیست

ساز هم با نفس گرم تو آوازی داشت

بی تو دیگر سر ساز و دل آوازم نیست

آه اگر اشک منت باز نگوید غم دل

که درین پرده جز این همدم و همرازم نیست

دلم از مهر تو درتاب شد ای ماه ولی

چه کنم شیوه ی آیینه ی غمازم نیست

به گره بندی آن ابروی باریک اندیش

که به جز روی تو در چشم نظر بازم نیست

سایه چون باد صبا خسته ی سرگردانم

تا به سر سایه ی آن سرو سرافرازم نیست

         

                                         هوشنگ ابتهاج

 

 

خواب و خيال

 

نازنين آمد و دستی به دل ما زد و رفت

 

پرده ی خلوت اين غمكده بالا زد و رفت

 

كنج تنهايی ما را به خيالی خوش كرد

 

خواب خورشيد به چشم شب يلدا زد و رفت

 

درد بی عشقی ما ديد و دريغش آمد

 

 آتش شوق درين جان شكيبا زد و رفت

 

خرمن سوخته ی ما به چه كارش می خورد

 

كه چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت

 

رفت و از گريه ی توفانی ام انديشه نكرد

 

 چه دلی داشت خدايا كه به دريا زد و رفت

 

بود آيا كه ز ديوانه ی خود ياد كند

 

آن كه زنجير به پای دل شيدا زد و رفت

 

سايه آن چشم سيه با تو چه می گفت كه دوش

  

عقل فرياد برآورد و به صحرا زد و رفت

 

 

 

                                        هوشنگ ابتهاج