دل دیوانه باز بر در عشق
به دمی درکشید ساغر عشق
باز جانم به مهر دربند است
مهره گرد آمده به ششدر عشق
کرد بازم مشام جان خوشبو
نکهتی از بخور مجمر عشق
وه! که ناگه بسر برآید باز
دیگ سودای ما بر آذر عشق
نامهی دوست زیر پر دارد
در هوای دلم کبوتر عشق
حسن روی تو میرباید دل
ورنه دل را نبود خود سر عشق
گر عراقی بدی خریدارت
لایق وصل بود و در خور عشق
عراقی
یک شب هوای گریه
یک شب هوای فریاد
امشب دلم هوای تو کرده است
فوج اثیری دُرناها
در باران شعری مهاجر است
که می گذرد
و آن صدای زمزمه وار
که لحظه لحظه
به من نزدیک می شود
آهنگ بال بال شعرم
شعرم هوای نشستن دارد
شب را تا صبح
مهمان کوچه های بارانی خواهم بود
و برگ برگ دفتر غمگینم را
در باران خواهم شست
آنگاه شعر تازه ام را
که شعر شهرهایم خواهد بود
با دست های شاعرانه تو
بر دفتری که خالی است خواهم نوشت
ای نام تو تغزل دیرینم در باران !
یک شب هوای گریه
یک شب هوای فریاد
امشب دلم هوای تو کرده است
حسین منزوی
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد
یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد
گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد
شوخی مکن که مرغ دل بیقرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد
هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد
من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد
حافظ
هر كه دلارام ديد از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر كه در اين دام رفت
ياد تو میرفت و ما عاشق و بیدل بديم
پرده برانداختی كار به اتمام رفت
ماه نتابد به روز چيست كه در خانه تافت
سرو نرويد به بام كيست كه بر بام رفت
مشعلهای بر فروخت پرتو خورشيد عشق
خرمن خاصان بسوخت خانهگه عام رفت
عارف مجموع را در پس ديوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت
گر به همه عمر خويش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دم است باقی ايام رفت
هر كه هوايی نپخت يا به فراقی نسوخت
آخر عمر از جهان چو برود خام رفت
ما قدم از سر كنيم در طلب دوستان
راه به جايی نبرد هر كه به اقدام رفت
همت سعدی به عشق ميل نكرديی ولی
می چو فرو شد به كام عقل به ناكام رفت
سعدی
از زمزمه دلتنگيم ، از همهمه بيزاريم
نه طاقت خاموشی ، نه ميل سخن داريم
آوار پريشانیست ، رو سوی چه بگريزيم؟
هنگامۀ حيرانیست ، خود را به که بسپاريم؟
تشويش هزار «آيا» ، وسواس هزار «اما»
کوريم و نمیبينيم ، ورنه همه بيماريم
دوران شکوه باغ از خاطرمان رفتهست
امروز که صف در صف خشکيده و بیباريم
دردا که هدر داديم آن ذات گرامی را
تيغيم و نمیبريم ، ابريم و نمیباريم
ما خويش ندانستيم بيداريمان از خواب
گفتند که بيداريد؟ گفتيم که بيداريم
من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته
اميد رهايی نيست وقتی همه ديواريم
حسین منزوی
آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت
در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت
خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد
تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت
دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت
قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت
مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت
گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت
چه هوایی به سرش بود که با دست تهی
پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت
بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید
قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت
دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول
چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت
همنوای دل من بود به هنگام قفس
ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت
هوشنگ ابتهاج
بــــاز ای الهه ناز
با دل من بســـاز
كين غم جانگداز
برود ز برم
گــــــر دل من نياسود
از گناه تو بود
بيا تا ز سر
گنهت گذرم
بــــاز می كنم دست ياری بسويت دراز
بيا تا غم خود را با راز و نياز
ز خاطر ببرم
گــــر نكند تير خشمت دلم را هدف
بخدا همچون مرغ پرشور و شعف
بسويت بپرم
آنكه او به غمت دل بندد چون من كيست
ناز تو بيش از اين بهر چيست
تو الهه نازی ، در بزمم بنشين
من تورا وفادارم ، بيا كه جز اين
نباشد هنرم
اين همه بی وفايی ندارد ثمر
بخدا اگر از من نگيری خبر
نيابی اثرم
کریم فکور
تا همسفرم عشق است در جاده تنهايی
از دست نخواهم داد دامان شكيبايی
تا من به تو دل دادم افسانه شده يادم
چون حافظ و مولانا در رندی و شيدايی
از عشق تو سهم من ، همواره همين بوده است
رسوايی و حيرانی ، حيرانی و رسوايی
تو آتش و من دودم ، دريا تو و من رودم
هر چند محال اما ، چيزی است تماشايی
چندی است كه پيوندی است پيوند خوشايندی است
بين تو و آيينه ، آيينه و زيبايی
من دستم و تو بخشش ، تو هديه و تو خواهش
من زين سو و تو زان سو ، می آيم و می آيی
با گردش چشمانت افتاده به ميدانت
انبوه شهيدانت ، تا باز چه فرمايی
بی ساحل آغوشت آغوش سحرپوشت
چندی است كه طوفانی است ، اين ديده دریایی
سهيل محمودی
ما که اين همه برای عشق
آه و ناله ی دروغ می کنيم
راستی چرا
در رثای بی شمار عاشقان
که بی دريغ
خون خويش را نثار عشق می کنند
از نثار يک دريغ هم
دريغ می کنيم؟
قيصر امين پور
من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
مدهوش چشم مست و می صاف بیغشم
گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو
آن گه بگویمت که دو پیمانه درکشم
من آدم بهشتیم اما در این سفر
حالی اسیر عشق جوانان مه وشم
در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
استادهام چو شمع مترسان ز آتشم
شیراز معدن لب لعل است و کان حسن
من جوهری مفلسم ایرا مشوشم
از بس که چشم مست در این شهر دیدهام
حقا که می نمیخورم اکنون و سرخوشم
شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت
چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم
بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست
گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آیینهای ندارم از آن آه میکشم
حافظ
هر یک افسانهای جداگانه
خانهٔ گنج شد نه افسانه
آنچه کوتاه جامه شد جسدش
کردم از نظم خود دراز قدش
و آنچه بودش درازی از حد بیش
کوتهی دادمش به صنعت خویش
آنچه بینی که بر بساط فراخ
کردهام چشم و گوش را گستاخ
تنگ چشمان معنیم هستند
که رخ از چشم تنگ بربستند
هر عروسی چو گنج سر بسته
زیر زلفش کلید زر بسته
هر که این کان گشاد زر باید
بلکه در یابد آن که دریابد
نظامی گنجوی