گریه نمی کنم

 

گریه نمی کنم نه اینکه سنگم

گریه غرورم رو به هم می زنه

مرد برای هضم دلتنگی هاش

گریه نمی کنه ، قدم می زنه

گریه نمی کنم ، نه اینکه خوبم

نه اینکه دردی نیست ، نه اینکه شادم

یک اتفاق نصفه نیمه ام که ، یهو میون زندگی افتادم

یک ماجرای تلخ ناگزیرم

یک کهکشونم ولی بی ستاره

یک قهوه که هرچی شکر بریزی

بازم همون تلخی ناب رو داره

اگر یکی باشه من رو بفهمه

براش غرورم رو به هم می زنم

گریه که سهله ، زیر چتر شونش

تا آخر دنیا قدم می زنم

گریه نمی کنم نه اینکه سنگم

گریه غرورم رو به هم می زنه

مرد برای هضم دلتنگی هاش

گریه نمی کنه ، قدم می زنه

 

                           حامد عسگری 

 

 

فریب

 

از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم

یادگار از تو چه شبها، چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا کردی

تو مرا غافل از اندیشه فردا کردی

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی

دل سودا زده ام را به حبیبم دادی

بوسه ها از لب یارم به رقیبم دادی

داروی کشتن من یاد طبیبم دادی

ورنه اینقدر مهم جور و جفا یاد نداشت

هیچ شیرین سر خونریزی فرهاد نداشت

حسن در بردن دل همره و همکار تو بود

غمزه دمساز تو و عشوه مددکار تو بود

وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود

راست گویم دل دیوانه گرفتار تو بود

گر تو ای عشق نه مشاطه ی خوبان بودی

ترک آن ماه جفاپیشه چه آسان بودی

چون نکو می نگرم شمع تو ، پروانه توئی

حرم و دیر توئی کعبه و بتخانه توئی

راز شیرینی این عالم افسانه توئی

لب دلدار توئی، طرّه ی جانان توئی

گرچه از چشم بتی بیدل و دینم ای عشق

هرچه بینم همه از چشم تو بینم ای عشق

گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم

که به عمری نتوانم همه را بشمارم

گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم

گرچه زان زلف گره ها زده ای در کارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توام

سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام

باز اگر بوی مئی هست ز میخانه ی توست

باز اگر آب حیاتی ست به پیمانه ی توست

باز اگر راحت جایی بود افسانه ی توست

باز هم عقل کسی راست که دیوانه ی توست

شکوه بیجاست مرا کشتی و جانم دادی

آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی

خواهم ای عشق که میخانه ی دلها باشم

بی خبر از حرم و دیر و کلیسا باشم

گرچه زین بیشتر از دست تو رسوا باشم

بی تو یک لحظه نباشد که بدنیا باشم

بعد از این رحم مکن بر دل دیوانه ی من

بفرست آنچه غمت هست به غمخانه ی من

من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه ی تو

عاقلان بیهده خندند بدیوانه ی تو

نقد جان گرچه بود قیمت پیمانه ی تو

آه از آندل که نشد مست ز میخانه ی تو

کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق

آن دلی کز تو نلرزد، به چه ارزد ای عشق

 

                                                              عماد خراسانی

        

تقصير تو نبود

 

تقصير تو نبود

خودم نخواستم چراغ قديمی خاطره ها خاموش شود خودم شعرهای شبانه ی اشک را فراموش نکردم خودم کنار آرزوی آمدنت اردو زدم حالا نه گريه های من دينی به گردن تو دارند  نه تو چيزی بدهکار دلتنگی اين همه ترانه ای خودم خواستم که مثل زنبوری زرد بالهايم در کشاکش شهد ها خسته شوندو عسلهايمصبحانه ی کسانی باشند که هرگز نديدمشان تنها آرزوی ساده من اين بود که در سفره ی صبحانه ی تو هم عسل باشد که هر از گاهی کنار برگهای نوشته هايم بنشينیو بعد از قرائت بارانها زير لب بگويی يادت بخير ! نگهبان گريان خاطره های خاموش همين جملهبرای بند زدن شيشه ی شکسته ی اين دل بی درمان کافی بود هنوز هم که هنوز است از ديدن تو در خيابان خيس خوابهايمشاد می شوم هنوز هم جای قدمهای تو بر چشم تمام ترانه هاست هنوز هم همنشين نام و امضای منی ديگر تنها دلخوشی ام همين هوای گفتن است همين شکفتن شعله همين تبلور بغض به خدا هنوز هم از ديدن تو در پس پرده ی باران بی امان شاد می شوم

 

 

                                  یغما گلرویی 

 

 

شط رنج

 

چه پر غرور  نشستی

                        بر مسند پادشاهی

 با عشق بر سرم تاج نهادی

تو شاه عشق شدی و من ...

من سفید پوشیدم بر خانه سیاه

                  و سیاه پوشیدی بر خانه سفید

 آسمان چه بیرحمانه خندید بر بازی خام ما

ندیدیم که شاه شط رنج سرنوشت

                                            همیشه تنهاست

تنها پنداشتیم

                     میشود بازی را عوض کرد

 دریغ!که چه پندار بیهوده ای بود...

اکنون تو شاه عشقی و من...

مهره ای بر خارج از صحنه سیاه و سفید

هر لحظه دل نگران فریادی

که باور کنم 

                    کیش مات

                                بازی تمام شد...     

 

                                     

                                         شب بو

 

 

تنها ماندم ، تنها رفتی

 

همه شب نالم چون نی

که غمی دارم ، که غمی دارم

دل و جان بردی اما

نشدی يارم ، يارم

با ما بودی ، بی ما رفتی

چون بوی گل به کجا رفتی

تنها ماندم ، تنها رفتی

چو کاروان رود ، فغانم از زمين ، بر آسمان رود

دور از يارم ، خون می بارم

فتادم از پا به ناتوانی ، اسير عشقم ، چنان که دانی

 

رهايی از غم نمی توانم ، تو چاره ای کن ، که می توانی

 

گر ز دل بر آرم آهی

 

آتش از دلم خيزد

 

چون ستاره از مژگانم

 

اشک آتشين ريزد

 

چو کاروان رود ، فغانم از زمين ، بر آسمان رود

 

دور از يارم ، خون می بارم

 

نه حريفی تا با او غم دل گويم

 

نه اميدی در خاطر که تو را جويم

 

ای شادی جان ، سرو روان ، کز بر ما رفتی

 

از محفل ما ، چون دل ما ، سوی کجا رفتی

تنها ماندم ، تنها رفتی

به کجايی غمگسار من ، فغان زار من بشنو باز آ ، باز آ

 

از صبا حکايتی ز روزگار من بشنو باز آ

 

باز آ سوی رهی

 

چون روشنی از ديده ما رفتی

 

با قافله باد صبا رفتی

 

تنها ماندم ...

 

تنها رفتی ...

 

 

                              رهی معیری 

 

 

تو نيستی كه ببينی

تو نيستی كه ببينی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است

 

چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست

 

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است

 

هنوز پنجره باز است

 

تو از بلندی ايوان به باغ می نگری

 

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها

 

به آن ترنم شيرين به آن تبسم مهر

 

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند

 

تمام گنجشكان

 

كه درنبودن تو

 

مرا به باد ملامت گرفته اند

 

ترا به نام صدا می كنند

 

هنوز نقش ترا از فراز گنبد كاج

 

كنار باغچه

 

زير درخت ها لب حوض

 

درون آينه پاک آب می نگرند

 

تو نيستی كه ببينی چگونه پيچيده است

 

طنين شعر تو نگاه تو درترانه من

 

تو نيستی كه ببينی چگونه می گردد

 

نسيم روح تو در باغ بی جوانه من

 

چه نيمه شب ها كز پاره های ابر سپيد

 

به روی لوح سپهر

 

ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام

 

چه نيمه شب ها وقتی كه ابر بازيگر

 

هزار چهره به هر لحظه می كند تصوير

 

به چشم همزدنی

 

ميان آن همه صورت ترا شناخته ام

 

به خواب می ماند

 

تنها به خواب می ماند

 

چراغ ، آينه ، ديوار بی تو غمگينند

 

تو نيستی كه ببينی

 

چگونه با ديوار

 

به مهربانی يک دوست از تو می گويم

 

تو نيستی كه ببينی چگونه از ديوار

 

جواب می شنوم

 

تو نيستی كه ببينی چگونه دور از تو

 

به روی هرچه دراین خانه ست

 

غبار سربی اندوه بال گسترده است

 

تو نيستی كه ببينی دل رميده من

 

بجز تو ياد همه چيز را رها كرده است

 

غروب های غريب

 

در اين رواق نياز

 

پرنده ساكت و غمگين

 

ستاره بيمار است

 

دو چشم خسته من

 

در اين اميد عبث

 

دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است

 

تو نيستی كه ببينی

 

                                               

                                        فريدون مشيری    

 

همچو فرهاد

 

همچو فرهاد بود کوه‌کنی پيشه ‌ی ما

کوه ما سينه‌ ی ما، ناخن ما تيشه ‌ی ما

بهرِ يک جرعه‌ ی می ، منت ساقی نکشيم

اشک ما باده ‌ی ما ، ديده ‌ی ما شيشه‌ ی ما

ماه من ، شاه من ، بیا دمی به برم ، بیا ای تاج سرم

دل به یار بی وفای خویشتن

دادم و دیدم سزای خویشتن

زخم فرهاد و من از یک تیشه بود

او به سر زد، من به پای خویشتن

هرکه ننشیند به جای خویشتن

افتد و بیند حبیبم سزای خویشتن

اگر دل می بری جانا ، روا باشد که دل داری

ميان دلبران الحق ، به دل بردن سزاواری

دلا ديشب چه می کردی ، تو در کوی حبيب من

الهی خون شوی ای دل ، تو هم گشتی رقيب من

 

 

 

                                         

 

 

چشمه عشق

 

زان لحظه كه ديده بر رخت وا كردم

دل دادم و شعر عشق انشا كردم

نی نی غلطم كجا سرودم شعری

تو شعر سرودی و من امضا كردم

خوب يا بد تو مرا ساخته ای

تو مرا صيقلی كرده و پرداخته ای

                                                    

                                        حمید مصدق

 

 

دل تنگ

 

سر خود را مزن اينگونه به سنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

منشين در پس اين بهت گران

مدران جامه جان را مدران

مكن ای خسته درين بغض درنگ

دل ديوانه تنها دلتنگ

پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يكی است

قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يكی است

ديدی آن را كه تو خواندی به جهان يارترين

سينه را ساختی از عشقش سرشارترين

آنكه می گفت منم بهر تو غمخوارترين

چه دلازارترين شد چه دلازارترين

نه همين سردی و بيگانگی از حد گذراند

نه همين در غمت اينگونه نشاند

با تو چون دشمن دارد سر جنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

ناله از درد مكن

آتشی را كه در آن زيسته ای سرد مكن

با غمش باز بمان

سرخ رو باش ازين عشق و سرافراز بمان

راه عشق است كه همواره شود از خون رنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

                                      

                                                     فريدون مشيری 

 

 

حاصل عمر

  

بسكه جفا ز خار و گل ديد در دل رميده ام

همچو نسيم ازين چمن پای برون كشيده ام

شمع طرب ز بخت ما آتش خانه سوز شد

گشت بلای جان من عشق به جان خريده ام

حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود

تا تو ز من بريده ای ، من ز جهان بريده ام

تا به كنارمن بودی ، بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرميده ام

تا تو مراد من رهی كشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسی من به خدا رسيده ام

چون به بهار سر كند لاله ز خاک من برون

ای گل تازه ياد كن از دل داغ ديده ام

يا ز ره بی وفا بيا ، يا ز دل رهی برو

سوخت در انتظار تو جان به لب رسيده ام

 

                                 رهی معيری