ای عشق همه بهانه از توست

 من خامشم اين ترانه از توست

آن بانگ بلند  صبحگاهی

 وين زمزمه ی شبانه از توست

 من اندوه خويش را ندانم

 اين گريه ی بی بهانه  از توست

 ای آتش جان پاكبازان

 در خرمن من زبانه از توست

افسون شده ی تو  را زبان نيست

 ور هست همه فسانه از توست

 كشتی مرا چه بيم دريا ؟

 توفان  ز تو و كرانه از توست

 گر باده دهی و گرنه ، غم نيست

 مست  از تو ، شرابخانه از توست

 می را چه اثر به پيش چشمت ؟

 كاين مستی شادمانه از توست

پيش تو چه توسنی كند عقل ؟

رام است  كه تازيانه از توست

 من می گذرم  خموش و گمنام

 آوازه ی جاودانه از توست

 چون سايه  مرا ز خاک برگير

كاينجا سر و آستانه از توست

 

                                     هوشنگ ابتهاج