دود می خيزد ز خلوتگاه من

كس خبر کی يابد از ويرانه ام ؟

با درون سوخته دارم سخن

كی به پايان می رسد افسانه ام ؟

دست از دامان شب برداشتم

تا بياويزم به گيسوی سحر

خويش را از ساحل افكندم در آب

ليک از ژرفای دريا بی خبر

بر تن ديوارها طرح شكست

كس دگر رنگی در اين سامان نديد

چشم ميدوزد خيال روز و شب

از درون دل به تصوير اميد

تا بدين منزل نهادم پای را

از درای كاروان بگسسته ام

گرچه می سوزم از اين آتش به جان

ليک بر اين سوختن دل بسته ام

تيرگی پا می كشد از بام ها

صبح می خندد به راه شهر من

دود می خيزد هنوز از خلوتم

با درون سوخته دارم سخن

                                                    
                     
                         سهراب سپهری