به رهی دیدم برگ خزان ، پژمرده ز بیداد زمان ، كز شاخه جدا بود

چو ز گلشن رو كرده نهان ، در رهگذرش باد خزان ، چون پیک بلا بود

ای برگ ستمدیده پاییزی ، آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی ؟

روزی تو هم آغوش گلی بودی ، دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق شیدا، دلداده ی رسوا ، گویمت چرا فسرده ام ؟

در گل نه صفایی باشد نه وفایی ، جز ستم ز وی نبرده ام

خار غمش در دل بنشاندم ، در ره او من جان بفشاندم

تا شد نوگل گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست ، با خار و خسی پیوست

من ماندم و صد خار ستم  ، وین پیكر بی جان

ای تازه گل گلشن ، پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی

پژمرده و لرزان

                                          


بیژن ترقی