چه خوش افسانه می گويی به افسون های خاموشی
مرا از ياد خود بستان بدين خواب فراموشی

ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگيرم
كه من خود غرقه خواهم شد درين دريای مدهوشی

می از جام مودت نوش و در كار محبت كوش
به مستی ، بی خمارست اين می نوشين اگر نوشی

سخن ها داشتم دور از فريب چشم غمازت
چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف در گوشی

نمی سنجد و می رنجند ازين زيبا سخن سايه
بيا تا گم كنم خود را به خلوت های خاموشی

 

                     

                         هوشنگ ابتهاج